چشمان خود را می بندم و می شنوم

چشمان خود را می بندم.می خواهم لحطه ای آزاد باشم.از دغدغه های روزگار،از همه ی افکاری که ذهنم را پریشان کرده!می خواهم در عمق افکارم فرو روم و به خودم بگویم:راحت باش!هیچ کس نمی تواند مزاحم افکارت شود.هیچ کس نمی تواند به خاطر افکارت تورا سرزنش کند.هیچ کس...

اما انگار صد ا ها نمی گذارند.صدای بوق ماشین ها،باد که می وزد،باران که شرشر می بارد.پدرم فوتبال تماشا می کند،خواهرم آواز می خواند،مادرم پرف می شوید...

همه ی این صدا ها را می شنوم.بوق بووق!تلق تلق!صبح که از خواب پا میشم!شر شر شر !هوووووو و ...گل!ناگهان سرم درد می گیرد.دلم می خواهد بهشان بگویم:ساکت!چرا متوجه نیستید؟می خواهم در دنیای خودم باشم!

دنیای خودم!ناگهان این کلمه به نظرم غمگین می آید!اگر من در این دنیا تنها باشم، آن وقت حتما احساس افسردگی خواهم کرد.آن وقت است که می فهمم دنیا همین جوری قشنگ است.با همین بوف بوق ها و شرشرها وهوهو ها و تلق تلق ها!